Ксёндз Чэслаў-Віталіс Гурскі

Некралог з "Wiadomości Archidiecezjalne Wileńskie" №13-14 1930 г.

Светлай памяці кс. Чэслаў-Віталіс Гурскі, рэшаньскі пробашч.

11 ліпня 1930 г. у чыгуначным шпітале на Воўчай Лапе ў Вільне памёр кс. Чэслаў-Віталіс Гурскі - у апошні час пробашч у Рэшы (кальварыйскі дэканат), адзін з найбольш вядомых святароў у Віленскай архідыяцэзіі (па новаму падзелу ­– у Пінскай дыяцэзіі).

Кс. Гурскі нарадзіўся ў 1872 г. у Ашмянах, у 1890 г. паступіў у Віленскую духоўную семінарыю, якую скончыў у 1894 г., пасля працягнуў тэалагічнае навучанне ў Духоўнай акадэміі у Пецярбургу. У 1895 быў пасвечаны ў святары і аж да 1926 г. працаваў у Віленскай дыяцэзіі, дзе займаў значныя пасады ў душпастарстве; быў пробашчам у Кузніцы, Дамброве, у Гродне пры францішканскім касцёле, з 1912 быў дэканам у Ашмянах, а потым у Бельску, дзе яго застала новае размежаванне Віленскай дыяцэзіі. Маючы моцныя сувязі з роднай дыяцэзіяй і яе духавенствам, сардэчна любячы Вільню і яе храмы, ён сумаваў па Віленскай архідыяцэзіі і, хоць яму прапаноўвалі сур'ёзныя пасады ў Пінскай дыяцэзіі, напрыклад, пробаства ў Стоўбцах, яго цягнула да Вільні, і нарэшце ў 1929 годзе ён дасягнуў сваёй мэты і атрымаў невялікае пробаства ў Рэшы (кальварыйскі дэканат).

На кожнай пасадзе, якую ён займаў у Віленскай дыяцэзіі, кс. Гурскі пакінуў пасля сябе добрыя ўспаміны і прыметныя сляды сваёй працы і руплівасці ў выглядзе пабудаваных або адрамантаваных касцёлаў і плябальных будынкаў. Чакала яго будаўніцтва і ў Рэшы. На жаль, тут сутыкнуўся з велізарнымі цяжкасцямі з боку парафіян, аднак не страчваў энергіі і запалу да працы. Заўчасная смерць, выкліканая запаленнем апендыцыта і затрыманай аперацыяй, перакрэсліла ўсе планы.

Акрамя душпастырскай працы, ксёндз Гурскі спрабаваў сілы на літаратурнай ніве, пастаўляючы большай і меншай колькасцю артыкулаў мясцовую прэсу. Многі з нас памятае каляровыя апісанні падарожжаў па Еўропе, а асабліва ўспаміны з Рыму і інш. Цела светлай памяці кс. Гурскага спачывае ў родных Ашмянах, дзе ён працаваў пробашчам і дэканам у цяжкія часы вайны і нямецкай акупацыі.

Няхай жа Ўсемагутны Бог дапусціць, каб душа святара Чэслава, якую Ён у гэтым свеце ўпрыгожыў святымі служэннямі, на нябесным пасадзе заўсёды ў славе ўзносілася.

Тэкст арыгінала:

Ś. p. ks. Czesław-Witalis Górski, prob. rzeszański.

Dnia 11 lipca rb. zmarł w szpitalu kolejowym na Wilczej Łapie w Wilnie ks. Czesław-Witalis Górski, ostatnio proboszcz w Rzeszy, dek. kalwaryjskiego, jeden z najbardziej znanych w archidiecezji wileńskiej kapłanów, chociaż od nowego rozgraniczenia diecezyj w Polsce urzędowo należący do diecezji pińskiej.

Ks. Górski urodził się w Oszmianie w 1872 roku, do Seminarjum Duchownego w Wilnie wstąpił w r. 1890, które ukończył w r. 1894 i udał się na dalsze studja teologiczne do Akademji Duchownej w Peterburgu. W roku 1895 otrzymał święcenia kapłańskie i aż do roku 1926 pracował w diecezji wileńskiej, zajmując poważne stanowiska w duszpasterstwie; był więc proboszczem w Kuźnicy, Dąbrowie, w Grodnie przy kościele OO. Franciszkanów, od roku 1912 był dziekanem w Oszmianie a potem w Bielsku, gdzie go zastało nowe rozgraniczenie diecezji wileńskiej.

Związany silnemi węzłąmi ze swą macierzystą diecezją i jej duchowieństwem, serdecznie kochający Wilno z jego świątyniami, tęsknił do archidiecezji wileńskiej i, pomimo że mu polecano poważne stanowiska w diecezji pińskiej, jak np. probostwo w Stołbcach, wyrywał się do Wilna, i gdy wreszcie w roku 1929 osiągnął swój cel, objął skromne probostwo w Rzeszy dek. kalwaryjskiego.

Na każdej placówce, które zajmował w diecezji wileńskiej, ks. Górski zostawił po sobie dobre wspomnienie i dotykalne ślady swej pracy i zabiegliwości w postaci budowanych lub odnawianych kościołów i bydynków plebanjalnych. Czekała go też budowa i w Rzeszy. Niestety, napotkał tu na olbrzymie trudności ze strony parafjan, nie tracił jednak energji i zapału do pracy. Śmierć przedwczesna, spowodowana zapaleniem apendicytu i spóźnioną operacją, przerwała wszelkie zamierzenia.

Poza pracą duszpasterską, ks. Górski próbował sił na niwie literackiej, zasilając większemi i mniejszemi artykułami prasę miejscową. Niejeden z nas pamięta barwne opisy podróży po Europie, a zwłaszcza wspomnienia z Rzymu i in.

Zwłoki ś. p. ks. Górskiego sposzęły w rodzinnej Oszmianie, w której pracował jako proboszcz i dziekan w ciężkich czasach wojny i okupacji niemieckiej.

Niechże sprawi Bóg wszechmocny, ut anima Ceslai Sacerdotis quem in hoc saeculo commorntem, sacris munerubus decoravit, in coelesti sede gloriosa semper exultet.

X. L. Ż.